این همه لشکر آمده، با امر رهبر آمده

بی اختیار با آنان همراه شدم و رجز خوانی آنان را ادامه دادم که :

این همه لشکر آمده، با امر رهبر آمده
با وعده ساندیس و موز،  چون قوم بربر آمده

این همه لشکر!؟ کی !؟ کجا!؟، مشتی اراذل جیره خوار
رئیس جمهوریشان، عن بود عنتر آمده

بر بیت آن مرد خدا، یورش ببردند اشقیا
خولی و شمر و حرمله، با تیغ خنجرآمده

یاران محرم آمده، ماه مهی سبزینه فام
از شرق و غرب آسمان، سبز است و اخضر آمده

ای سبز ها سبزینه ها، آزاده همچون سروها
از بیشه زار شهرتان، سرو مکرر آمده

حتی کویر لوت ما، سر سبز و خرم می شود
زاین موج سبز ایزدی، که اینک سراسر آمده

ناقوس مرگ شامیان، اینک ز هر سو پر طنین
آرد خبر از مرگ آن، شیطان که رهبر آمده

یاران خبر یاران خبر، یک لشکر از جراره ها
از بهر خونخواری برون، از بیت رهبر آمده

مشتی حرامی سگ صفت، گرد آمدند اندر بسیج
در خدمت بی چون آن، شیطان که رهبر آمده

در بی مخی شعبانی اند، بی چشم و رو بی آبرو
هر پرده ای را میدرند، چون امر رهبر آمده

این دشمن ایرانزمین، کرده نهان زیر عبا
ماران بس جراره نک، رهبر چو ضحاک آمده

مشتی حرامی گرد هم، همچون سگان عوعو که هی
این همه لشکر آمده، با امر رهبر آمده

رهبرکجا؟ لشکر کجا؟، رجاله ها بد کاره ها
از بهر کلاشی همه، مزدور رهبر آمد

کهریزک رهبر شده، تعطیل ماه و هفته ای
این جانیان زآنجا برون، با امر رهبر آمده

زندانی رهبر چو شد، دختر پسر پیر و جوان
بهر تجاوز مستحب، فتوا ز رهبر آمده

این همه لشکر آمده، با امر رهبر آمده
لشکر؟! نه جانم مشت خر، با بانگ عرعر آمده

این هجو نیست این هزل نیست، این نیش باشد نیشتر
از بهر بیداری ترا، که این دیو رهبر آمده

………………… قبل از تکمیل این همخوانی که خیلی هم طولانی است، لازد دیدم مطلبی را تذکر بدهم و آن اینکه بنده در خیلی از نوشته های این سایت انتقادهای تندی از آقای منتظری کرده ام که به قولی شاید بی انصافی هم بوده باشد،اما بنده معتقد بوده ام که از ایشان انتظار دیگری می رفته و آنطور که به جایگاه ایشان مربوط می شد از وی حرکتی سر نزد. اما این به معنای نادیده گرفتن بزرگی و انسانیت ایشان نیست و حقیقتاً می توان ادعا کرد که او در ساده زیستی، در اهمیت ندادن به جاه مقام و قدرت ، شیعه راستین علی بود. حقیقتاً فردی محبوب و دوست داشتنی بود.اما از دیدگاهی که بنده به مسائل نگاه می کنم، انتقاد های خود را خواهم داشت گرچه ایشان دیگر در بین ما نیست. طالقانی نیز همچون او بود. هردوشان مردانی بزرگ و آزاده بودند و دوست داشتنی، اما در موضع گیریهای سیاسیشان جای بسی تأمل دارد و بر خلاف توصیه امام علی هردوی آنان در زمان فتنه «هم بار بردند و شیر دادند». که در جای خود به آن پرداخته می شود…

از آه ســــوختــه دل کــــودک محـــزون بی بابا
نه نافه بوی خوش دارد نه دیگر می به مینائی

مرآن حافظ که یکسر ازمی و معشوق وساغرگفت
کجـــــا دانـســت حــال ما بدین ایـام ظلـمــــــانی

شب تاریک و بیــم موج و گردابی چنـان هائـل
پناه امن ما باشـــد  ز بیداد مسـلمـــــانی

به سالک گوش کمتر کن ولو پـیر مغــان باشـد
می و سجـّاده حالی هر دو ابزاریست شیــطانی

مرا امن و امانی نیست در مــــنزل و یا معــــبر
جرس را گو که دم درکش که ما را نیست پیمانی

همه کارم ز نومیدی به شعر و شاعری افتـاد
ســـروده کی شود شعری کزو سازند درمانی

به کُنج شاعـــری بسپار حافظ را تو ای درویـش
که او را دل بسی خوش بوده با معشوق و مینائی

علاجی گر همی خواهی بر این بی دردی دلها
سـرت بر دار می باید، دلت را پا به میـــدانی

ح درویش،   تیرماه هشتادو چهار

تو به پشت میز سیما ،به سخن چو بر نشستی

مگسک خیال می کرد، تو بر خلا نشستی

مگسی به خشم اندر، ز تعفن کلامت

تو حیا نکردی آخر ، درآن خلا نبستی

بُل عجب نمایشی بود و عجب حکایتی دوش

مگست پبام می داد و تو کار می نبستی

بنما حذر که بر تو، مگسی شود ابابیل

زندت به سنگ سجیل، شوی فنا ز هستی

تو شدی نماد تغییر، زنور سوی ظلمت

تو نماد بهر تغییر، ز اوج سوی پستی

تو نماد ننگ گشتی، بر قوم آریائی

تو نماد جمع نفرینی و لعنتی به هستی

تو نماد خار و خاشاکی و هیچ گل نبینی

به زباله دان چو خاشاک، به گند و بو نشستی

ز تو رو سفید گردید سکندر و تموچین

که نکرد قوم تاتار، چنین به اوج پستی

عجبم ز چشم تنگ و دهنی به این گشادی

نه عجب ز ماردوشی، که تو اش چو ناز شستی

تو یکی مترسکی زشت به دست دیو ظلمت

که به روز در نیائی، که شبی و شب پرستی

تو نماد فحش هائی، که نیارمش نوشتن

چو نیم به آن وقاحت، که تو بوده ای و هستی.

ح درویش

به سال هشتادو چار،

خلق کنار ایستاد،

تو ماندی و آن بـَـبــُو

فقط فلان دیدی و، هیچ ندیدی کدو؟

هیچ ندزدیده کس،

 چنانکه تو برده ای ،

 رهبر شیطان صفت ،

 ای تو بدتر از عدو

تو آن یکی دیده ای، لیک ندیدی کدو

هیچ ندیده کسی،

 دزد به این خیره گی،

خیره سری را حدی است،

 سارق بی آبرو

تو کیر خر خواهی و هیچ نبینی کدو؟

تو گفته ای برکفِ

دست بود آب روت

در کفِ دست چپ است

یا دگری ای عمو

گمان که کردی خطا ، باز ندیدی کدو

دست چپت تهی شد

به بوسه احمدی

آن ید بشکسته نیز

کفی ندارد عمو

نگفتمت از خطا، باز ندیدی کدو؟

خبیث شیطان صفت،

صندوق آراست این،

ببر تو بر کاهدان،

 حمله برای چپو،

تو آن یکی بینی و، هیچ نبینی کدو

در اوفتادی به دیگ،

 حلیم ما را ز هول،

 برون شدن کی توان،

حریص بی چشم و رو

طمع تو را کور کرد، از آن ندیدی کدو

بر تو سیه دل چه سود،

 خواندن اندرز و وعظ،

گر نرود آهنین،

 میخ به سنگت فرو،

پاره شود خشتکت، چونکه ندیدی کدو

گوش فلک کر شد از،

 بانگ انالحق ما،

 همدم گرگ و شغال،

 گر بکُنی عو و عو،

بی سر و ته می شوی، تا که ببینی کدو

اگر تو پائی به تخت،

ملیجکت دستبوس،

کوروش و آرش برید،

پیش جهان آبرو

هر دو به فکر  ….رید!؟ بی خیال کدو؟!      

هنوز داری زمان،

که توبه ای سر کنی،

ولی اگر  بگذرد،

زمان کشت و درو،

بسان خاتون شوی ، پاره ز هجر کدو

خلق دراین روزها،

بذر صفا کشت کرد،

گر نکنی فهم آن،

میکندت پشت و رو،

تا که ندیده فلان، جمع کنی صد کدو
…………………………………
خامنه تنها بازنده مفتضح پس از انتخابات شد. او نام خود را در ردیف کثیف ترین دشمنان این آب و خاک ثبت کرد. به جز اعراب، دشمنان خارجی ایران، پس از سلطه خود بر سر زمین ما همگی به ترویج فرهنگ و زبان فارسی همت گماشتند اما، خامنه ای حتی نتوانست خود را همتراز مغولان به ثبت برساند
چون ایام ایام خامنه ایست، شعربازگشت ضُــحاک را نیز که در مدح ایشان است بخوانید والکی اجر ببرید.

ح درویش

یادتان می آید

گو همین دیشب بود

که چه سان میلرزید

پیش چشمان همه هموطنان

خود تبرّی می جست

ز شهنشاه، ز زندان اوین:

به خدا من نبدم

من نکشتم به خدا من نزدم

کِی ؟کجا؟ کی؟ چه کسی؟ کو؟ به خدا من نبدم

ناله می کرد و تضرع که به من رحم کنید

همسرم بیمار است

بچه هایم بی نان

مادرم چشم به راه

کابل؟ شلاق؟ قپانی؟  دستبند؟!

من نمی دانم چیست

اگر هم بوده از آن بی خبرم

آری آری قاضی

محتسب، زندانی

من «کمالی»۱ هستم

لیک آنجا به نماز آمده بودم ، به نیاز

من به زندان اوین می رفتم

بهر خدمتکاری

تابه آن مهجوران

غمگساری باشم

آه، ای زندانی

محتسب ای قاضی

پوزشم را بپذیر

گور بابای شه و شاهنشاه

گر تو خوردی شلاق

من نبودم به خدا دستم بود

یادتان می آید

گو همین دیشب بود

آن یکی، «تهرانی»۲

آنکه می زد شلاق

روی تاول هامان

او که با داغ و درفش

یا که با سیگارش

با اتو با کبریت

پشتمان تف می داد

همه حاشا می کرد

من نبودم بخدا، رحم کنید

گور بابای شه و شاهنشاه

گر تو خوردی شلاق

من نبودم به خدا دستم بود

یادتان می آید

گو همین دیشب بود

آن رضا ناجی۳ را

او که سر لشکر بود

او که با توپ تفنگ

چون تهمتن به همه «هی»می زد

اشتلم می فرمود

بچه ها ، زنها را

آری آن سر لشکر

پیش از آنیکه بمیرد گـُــه زد

خشتکش۴ را از ترس

با تضرع می گفت

من نبودم بخدا رحم کنید

گور بابای شه و شاهنشاه

یادتان می آید

آن وزیر اعظم۵

آن یکی آن دگری

همگی خرد و کلان

یکزبان می گفتند

من نبودم بخدا،رحم کنید

گور بابای شه و شاهنشاه

ای برادر، سرباز

ای نظامی، جانباز

پیش از آنیکه ترحم طلبی فردایت

پیش ازآنیکه بسی دیرشود

بشنو این پند مرا

گور بابای خر* و خامنه ای

و تو امروز بگو

آنچه فردا دیر است

ح درویش

……………………………………………

۱ ، ۲ ـ کمالی و تهرانی دو تن از افراد ساواک، سازمان اطلاعات حکومت شاه

۳،۴ ـ سر لشکر رضا ناجی فرماندار نظامی اصفهان. قبل از اعدام از ترس خودش را خراب کرده بود.

۵ ـ هویدا نخست وزیر شاه که سیزده سال در اینسمت حکومت می کرد و به هنگام محاکمه خود را مأمور و معذور می پنداشت.

* ـ  احمدی نژاد.

یکروز آفریدگار

تنها نشسته بود

در خلوت یگانگیش بر فراز عرش

بر جمله ملائک و شیطان بسته بود،

در های آسمان

امّا از آنطرف

شیطان به پشت هر در بسته به پتک مشت

می کوفت یک نفس

و جوابی نمی شنید

آخر کجاست او

تنها چه می کند

هان ای فرشتگان

همت کنید تا بگشائیم درب را

اما چگونه؟ چون؟

پرسید یک ملک

شیطان جواب داد

با سجده و نماز

با زاری ونیاز

با ناله در دعا

باشکوه در خفاء

اما فرشته ای

گفتا اگر نشد

شیطان به خشم گفت

عصیان کنیم و ترک نماز و عبادتش

سقف فلک بشکافیم و بشکنیم، دروازه های عرش را

غوغا به پا کنیم و ولوله تا بیکرانه ها

گفتند اگر نشد

گفتا که می شود

آموخت خود به من

روزی که او مرا

از آتش  محبت و قهرش بیافرید

جبریل ناگهان

فریاد بر کشید

بس کن ز کفر گوئی و طغیان که ما به عرش

بالا شدیم از سر تسلیم و حمد او

شیطان به هم فشرد

دندان خشم و گفت

نامه رسان، تو را چه به ایمان و کفر وحمد

«تسلیم و سر کشی» تو کجا فهم کرده ای

مامور یک پیامی و معذور امر رب

با تو نگفته جز” برسان” و” بگو” دگر

هستی تو بی خبر زپیام و پیمبری

ناگاه یک ملک

با چهره ای عبوس

پا در میان نهاد

با اعتراض گفت

ما در عبادتش

هم در اطاعتش

فرمان بریم و بس

تسلیم  محض محض

شیطان ز خنده روده برشده اما به غیض گفت

تسلیم سر براه چو سگ نزد صاحبش

بی چون یا چرا

صاحب چو دزدشود تو بهمرهش

دزدی کنی و پاچه دری اهل خانه را

چوپان اگر شود رمه را یار و همدمی

آخوند اگر شودبه منبر او گریه سر دهی

لوطی اگر شود برقص در آئی چوعنترش

هان! ای فرشتگان

تسلیم امر حق شوید نه تسلیم امر رب

ابلیس را به خلوت خود خواند ناگهان

تا این کلام نغز شنید آفریدگار

در اندرون خلوت حق چون حضور یافت

گردن فراز سر به رکوع به سجده داد

بر خاک عرش فرو شد به بندگی

ابلیس آن ملک

ح درویش

ح درویــش

خلایق هرچه لایق باورت نیست؟!
مگر بی رنج، گنجی هم عیان شد؟!

ســـوار گـُردۀ این خـلـــق آن شیخ
کجا بی رأیشان خندان توان شـــد

به صبح دوم خـُرداد، خَــــر داد ؟!
به جاکش رأی تا جنت مکان شد؟

در اصلاحات، کرّوبیّ خنـّاس
به رأی مصلحین بار گران شد

چنین سر شد که هر روباه مکار
ز سوراخش برون شیر ژیان شد

مکن شکوه ز دست دشمن دون
که این تیر از کمان ما روان شــد

کمـــــان خلق بود و تیر شیطان
که بر جان من و ماها نشان شد

خمینی خفته اندرکهف اعصار
به قیل و قال ما صاحبقران شد

بهشتی و رجائی، شمر و خولی
به اذن خلق خـَر صاحب زمان شد

ز جهل ما سفیهی گشت رهبر
پس از آن شیرو* آمد شهشهان شد

نه دیگر آبتینی ونه کاوه
کجا دیگر درفشی کاویان شد

فریدون بندی چاه دماوند
به سر ضحاک را تاج کیان شد

به قطره قطرۀ باران مــــــا بود
که بنیان کن چنان سیلی روان شد

خلایق را گنه باشد که گاهی
خلیج فارس خلیج تازیان شد

«خلایق هر چه لایق» باورت نیست؟!
در آنجا که جفا با مردمان شد**

نگو هادی نگو جانم کز این حرف
خلایق را سبب خواب گران شد

جفا حق است بر این خلق نالان
به خود کرده چه تدبیری گمان شد

خلایق هر چه لایق، هر چه لایق
بدوش خلق خَـر، بار خران شد

*اشاره به «شیرو» در سریال سلطان و شبان دارد، چوپانی که بنا به مصالح و اراده سیاسی پشت پرده برتخت شاهی نشست. در اینجا منظور احمدی نژاد است با این تفاوت که این شیرو خود همدست جنایتکاران می باشد.

**این مصرع به نقل از آقای هادی خرسندی است

از قدیم گفته اند« خلایق هر چه لایق » و  همین معنا در ادبیات مذهبی و مکاتب مختلف به انواع مختلف تکرار شده است.« الناس علی دین ملوکهم» نیز بیان دیگری از همین معناست. اما احزاب و شخصیتها، شاخ توی جیب مردم می گذارند و به هنگام بحث و دهن گرمی ها صحبت از بی گناهی و برائت مردم می کنند و طوری وا نمود می کنند که هرمصیبتی بر سر ما می آید گناه اجنه و از مابهتران بوده و ما، یعنی «خلایق» معصوم و بی گناهیم.

از شخصی چون آقای هادی خرسندی و توانائی منحصر بفردش در شعر بعید دانستم که بدلیل تنگی قافیه اینگونه سروده باشد.از لحاظ فکری و بینش اجتماعی سیاسی نیز ایشان را فردی قابل قبول می دانم. لذا این شعر گونه را در اعتراض و تذکر به یک بیت از شعر ایشان در «جمکران, سروده تازه و معالجه ایدز توسط حضرت مسیح!» سرودم .

آقای خامنه ای با صدای رسا و بلند اعلام میدارد:” شرکت در انتخابات تأئید حکومت است، تائید ولایت فقیه است.” این مسئله ای نیست که نیاز به استدلال و بحث داشته باشد. خوب، حالا آن بیست سی میلیونی که به خاتمی رأی دادند روا نیست که مکافاتش را پس بدهند؟ یعنی خربزه را مردم خوردند و شما توقع دارید اجنه پای لرزش بنشینند؟!

من به عنوان یکی از خلایق، از شخصی چون آقای خرسندی توقع دارم بیش و پیش از سیاستمداران و راکبان استر حکومت ، نیشترش را بر مردم فرو کند ، نه اینکه نازشان کرده و بی خیالشان کند که آری، شما خوبید ، حسنی بده. آقای هادی خرسندی ، شلاق خشم شعر و طنزتان را بر پشت مردم و خلایق بکوبید. پوست سیاستمداران کلفت تر از آن است که به نیشتر ظنز شما آزرده شود.

چاپلوسی بیجای مردم را بگذارید برای به اصطلاح طنز نویسانی که به هنگام انتخابات شکمشان را پاره می کنند تا مردم را به شرکت در اتنخابات تشویق کنند.

جسارت و تلخی کلامم را به شیرینی طنز هایتان ببخشید. توقع زیاده بنده نیز بخاطر ارادتی است که خدمتتان دارم.
ح درویش

عزت زیاد

ح  درویــش

ح درویــش