آنچه مسلم است  نظام و ولایت فقیه خمینی، نه طرفداری در بین جنبش سبز مردم  دارد و نه معتقدانی در میان هواداران حکومت . هواداران حکومت و حاکمان فعلی فرصت طلبانی هستند که با سپر قرار دادن اسلام و عناوین مقدس انگاشته شده، به چپاول و غارت اموال و منابع عمومی مشغولند. یک دسته از هواداران مردمی و بسیار اندک حکومت نیزساده لوحان فریب خورده هستند که اصولاً بره صفت همواره طرفدار قدرتند و اراده تصمیم گیری، شهامت انتخاب، و توان درک حقایق را ندارند. چنین مردمانی در بین سپاهیان یزید و معاویه به فراوانی یافت می شدند. دسته دیگر از اندک هواداران حکومت کسانی هستند که به هوای بدست آوردن یک دستمال حاضرند هزار قیصریه را به آتش بکشند و جز منافع آنی به چیز دیگری نه می اندیشند و نه درک و فهم آنرا دارند. این دسته برای تسکین وجدان احتمالیشان پوششی از مذهب ساخته پرداخته دست اندرکاران حکومت را بهانه ساخته اند همچنانکه لشکریان معاویه و یزید خود را سپاهیان بیعت کرده خلیفه مسلمین قلمداد می کردند،اینان نیزوجدان خود را آرام می سازند به اینکه موظفند فرمانبردار ولی امر خود باشند. ولی امر خود ساخته ای که دست آن یزید و معاویه را از پشت بسته است. 

پایان گفتار اینکه این نظام ویرانگر نه به دست مخالفینش، که در اولویت بدست هواداران شناخته شده اش سرنگون خواهد شد زیرا آنان هم  مانع کمکهای نجاتبخش و میانجیگرانه امثال موسوی و خاتمی می شوند و هم مردم را به شورش و اعتراض وامیدارد. شکست و افول ظاهری امروز جنبش سبز، شکست رهبران آن میباشد، درحالیکه این شکست ظاهری بنیان جنبش مردم را عمیق و عمیق تر خواهد کرد.

عطاء الله مهاجرانی ها حرفی نمی زنند که مخالف خواست درونی دوستانشان باشد. مسلماً آقای خاتمی و کروبی و موسوی با آنچه مهاجرانی اظهار میدارد مخالفتی ندارند اما، آنها نمی توانند براحتی عقاید باطنی خود را آشکار سازند. آنچه خاتمی و موسوی و کروبی دنبال می کنند، همان چیزی نیست که پس از انتخابات ۸۸ در شعار و خواست اکثریت مردم رخ نمود. اتفاقات و آشکارسازیهای(مانیفستاسیون) مردمی پس از انتخابات ریاست جمهوری ۸۸ آتشفشانی خارج از کنترل و پیش بینی همگان بود. در حقیقت رهبران شناخته شده جنبش سبز نیز، خود اسیر و غافلگیر امواج آن شدند که فرار و نجات از آن نیازمند زمان طولانی تر و پروسه ای مردم پسند بود زیرا جنبش سبز عظیم تر از آن بود که افرادی چنین ناتوان و بی آرمان بتوانند آن را رهبری کنند. آنها فقط توانستند آنرا مهار، کـُند و بی اثر سازند و در این راستا رهبری خود را به خوبی به انجام رسانده اند. آنچه مهاجرانیها بر زبان می رانند بیان خواست درونی رهبران جنبش سبز میباشد. پس چه بهتر که برگهای زرد شده جنبش سبز زرد تر و حتی خشک شودباشد که مردم،  آگاه و آبدیده تر، و سازماندهی شوند که در غیر اینصورت هر موفقیتی باز به نفع دشمنانشان مصادره خواهد شد. دشمنانی که گرگند در لباس میش، خامنه ای و احمدی نژادند در لباس مهاجرانی و سروش و گنجی.  اینان «ماران سر کوفته» ای هستند که شریعتی می گفت : “باز سر بر میدارند و از درون منهدم می کنند. نقاب دوست می زنند” ووو.» چنانچه امروز جنبش سبز موفق بشود، «ابلیس بی جان شده» در لباس و چهره  گنجی_سازگارا_سروش_مهاجرانی ها دوباره جان خواهند گرفت و ما را باز هم به قهقرائی خواهد برد که حسرت دوران خامنه ای را بخوریم، همانطور که امروز مردم حسرت دوران شاه را می خورند. اینطور نیست؟

چند روزی است که در محافل غیر رسمی  خبر از قتل یا مرگ غلامحسین الهام مطرح می شود و ناقلان خبر مرگ وی را موثق و دقیق می دانند. از آنجا که مدتی است نه از سخن پراکنی ایشان خبری  و نه از لجن پراکنی همسرش خانم رجبی تعفنی منتشر نشده است، احتمال صحت خبر بسیار زیاد است. دوستانی که خبر موثق دارند بنده را نیز آگاه کرده و چنانچه خدای نکرده ایشان هنوز در قید حیات و در بند شیطان نفس می کشد حقیر را باخبر سازند تا این خبر خوش را به وقت دیگری حواله دهم.

فرانسه دیگر حتی در طرفداری و حمایت از دیکتاتورها رعایت حفظ ظاهر را نیز نمی کند لذا کسانی که می خواهند به تجمع اعتراضی علیه حکومت ایران دست بزنند مقدمتاً باید تظاهراتی اعتراضی علیه حکومت تروریست پرور فرانسه داشته باشند. امروز فرانسه پیش قدم حرکتی شده است که در آینده به کشورهای آلمان و آمریکا نیز سرایت خواهد کرد.

اگر ایرانیان به قسم حضرت عباس کشورهای غربی گوش می کنند و دم خروس چشمشان را کور نمی کند، با نهایت تأسف باید بگویم که رحمت به سوراخ و شکاف دیوارهای گِلی باغستان کربکند* خودمان که دید و شنودشان از سوراخهای کله این مردم خیلی بیشتر است. آخر یکی نیست چانه این مردم را بگیرد  و بگوید: گاگولی، چندی خری!، بینی سارکزی از بینی احمدی نژاد دراز تره

*روستائی در بخش برخوار اصفهان

دیروز پلیس فرانسه تجمع اعتراضی ایرانیان را با بگیر و ببند نا تمام گذاشت . صدها نفر را دستگیر و بازداشت کرد. بلافاصله پیام عذر خواهی خویش را برای آقای احمدی نژاد فرستاد و از اینکه به خاطر رعایت ظواهر دموکراسی  مجبور شده اجازه تجمع در جلو سفارت ایران را بدهد پوزش خواست . پلیس فرانسه هم اینک ساعت هفت و نیم عصر روز پنجشنبه ۱۳ ماه مه نزدیک به بیست و چهار ساعت میباشد که منتظر موافقت آقای احمدی نژاد نشسته که آیا به ایرانیان معترض مجوز برگزاری تجمع در جلو سفارت ایران را بدهد یا نه. ایرانیان متقاضی برگزاری تجمع نیز،  نزدیک به بیست و چهار ساعت است که در پاریس «انگشت به فلان» و علاف،  منتظر موافقت مقامات فرانسوی هستند. آری برای اعتراض به اعدام بی گناهان باید فرانسه مجوز بدهد و البته برای دادن مجوز، موافقت ایران ضروری است. با روندی که به پیش می رویم بزودی در همین فرانسه مواجه با تظاهرات طرفداران آقای احمدی نژاد خواهیم بود.

اگر دست اندر کاران برگزاری این تجمعات از کوپکترین شعور سیاسی برخوردار باشند باید حرکت اعتراضی خود را متوجه مقامات فرانسوی کرده و عیناً همان برنامه ای که برای اجرا در برابر سفارت ایران پیش بینی کرده بودند را در برابر وزارت کشور فرانسه انجام دهند و یا در برابر کاخ الیزه یا جای دیگر. آنچه مهم و غیر قابل تردید است انجام آن است وبازتاب بسیار بیشتری نیز خواهد داشت.

 ما و کشورما، با توجه به سوابق تاریخی  فرهنگی، موقعیت استراتژیک ، منابع و ذخایر فراوان انرژی و توان بالقوه علمی مردمش، نباید آب خوش از گلویمان پائین برود که اگر رفت، سرمشق بدی برای کشور های منطقه می شویم. کشور های زالو صفتی که سالهاست که به خونخواری ما مشغولند دوست ندارند که ما روی دموکراسی را ببینیم، که اگر دیدیم دیگر دولت دست نشانده ای وجود نخواهد داشت که منافع آنان را تأمین کند. شما بگوئید نه. من می گویم آری. دائی جون ناپلئون می گفت کار انگلیسی هاست. من فرانسوی ها را نیز اضافه می کنم.  اقلاً روی اینترنت و بالاترین و فیس بوک دموکراسی را مزمزه کرده ایم.

 ادامه دارد ؟ ندارد؟ خدا می داند.

مغول ها پس از تسخیر وتسلط کامل بر ایران به ترویج آداب ورسوم و زبان و فرهنگ  این مرز و بوم همت گماشتند. در دربار سلطان محمود غزنوی صد ها شاعر پارسی گوی به ترویج زبان و فرهنگ آریائی می پرداختند و از او که یک ترک زبان بود پاداش و جایزه می گرفتند که شعر فارسی بسرایند.

بعد از حمله اعراب این دومین قوم متهاجمی است که همه چیز این مرز و بوم را نشانه رفته است و از تخریب و انهدام هیچ چیز روی گردان نیست. زبان و ادبیات، موسیقی و فرهنگ، دین و خداپرستی، انسانیت و روح ضلال قوم آریائی، تاریخ و افتخارات گذشته ما همه و همه مورد دست اندازی و تهدید جدی قرار گرفته است. حمله تیم خرابکاری احمدی نژاد به تمام سامانه های کشور خطرناکترین فاجعه ای است که تا کنون این مرز و بوم به خود دیده است .

 ادامه دارد…

اینروزها وقتی رهبران جنبش سبز از برگزاری سالگرد ۲۲خرداد حرف می زنند حکایت از این می کند که آن جنبش دیگر وجود ندارد و مرده ای را میماند که در سالگرد فوتش مراسم یاد بود و بزرگداشت برگزار می کنند. آنان به جای اتخاذ روشها و تاکتیکهای جدید برای مقابله با به روزمرگی افتادن جنبش، حرف از برگزاری سالگرد و یادبود می زنند چنانکه بر هرچشم تیز بین و عقل دور اندیشی روشن است که بسنده کردن به سالگرد و یاد روز، نشان از زبونی و درماندگی کسانی دارد که هرچند خوب و دوست داشتنی و هرچند مردمی و درستکار، اما در میدان مبارزه تکلیف خود را با دوست و دشمن معلوم نکرده اند و پهلوانی را میمانند که توان  ادامه مبارزه را ندارد اما، می خواهد بدون قبول شکست میدان را ترک کند.

پس از تظاهرات عاشورا و پس از سرکوبها و عدم تمکین حکومت ستمگر، وارد شدن به مرحله اعتصابات عمومی، هم زمان میسر و فراهمی را داشت، وهم ضرورتی انکار ناپذیر، زیرا، بر همه آشکار شده بود که حکومت به هیچ قیمتی قصد تمکین و برسمیت شناختن اکثریت قاطع مخالفینش را ندارد و با گذشتن از بحران اعتراضات در مناسبتهای ملی مذهبی، روز بروز کارآزموده تر و جسور تر میشود.

 برای حرکت خود جوشی که رهبری حزبی و سازمانی ندارد و  دارای کانون متمرکز و مشخصی برای تصمصم گیریها نیست و رسماً  فاقد کوچکترین ارگان خبری و ارتباطی میباشد، نمی توان انتظار داشت که مردم به طور نامحدود در زیر ضربات مختلف دشمن مقاومت کنند و در صحنه بمانند. این در حالی است که دشمن روز بروز آبدیده تر شده و بر امور مسلط تر می شود و روشهای سرکوب و زمین گیر کردن مردم را تجربه کرده و بهبود می بخشد،از طرف دیگر، در نتیجه بدست نیاوردن یک نتیجه حداقلی،  مردم روز بروزنومید،  فرسوده تر و خسته تر شده و با مشاهده سرنوشت مبهم  جانباختگان و شکنجه شدگان در بند حکومت، در سرازیری انفعال و نومیدی خواهد افتاد. فراخوان اعتصابات عمومی، تنها و تنها روشی بود که با اتخاذ آن می شد هم حکومت را به تمکین وادار کرد و هم مردم را امیدوارانه در صحنه نگهداشت.  این فرصتی بود که رهبران از دست دادند و نتیجه آنرا در ۲۲بهمن مشاهده کردیم.

البته دور ذهن هم نیست که رهبران ماهیتاً با خواست و اراده مردمی بیکانگی دارند و اساساً با تحول بنیادین جامعه مخالفند و این حقیقت در شعارهایشان نیز آشکار است زیرا، همواره حرف از بازگشت به آرمانهای امامشان می زنند. آرمانی که نه هرگز وجو داشت و و اگر هم چیزی در حد حرف زده شده بود هر گز به مرحله نمود عملی رسید. در واقع آنچه از آرمانهای آن امام  نمود پیدا می کرد یا کرد، تدارک وزمینه سازی رفتن به سوی پرتگاهی بود که امروز در آن سقوط کرده ایم.  تازه، همان مقدار از شعارها و حرفهای بی اساس و متناقضی که از خمینی نقل می شود و سمبل آرمانهای رهبران جنبش قرار گرفته، چندین برابر آن،  گفته ها و موضعگیریهائی از خمینی وجود دارد که روشها و سیاستهای حکومت را تأئید می کند. 

آقای موسوی در همین یکی دو روز اخیر حتی حرف از عدم تمایل به در دست گرفتن حکومت و قدرت زده است. یعنی حتی از موضع کاندیداتوری برای گرفتن پست ریاست جمهوری  نیزکاملاً عدول کرده و کسی هم از خود نمی پرسد که مگر رئیس جمهور بدون قدرت و حکومت هم داریم!. کسی هم ازایشان نمی پرسد که  آقای موسوی، مگرریاست جمهوری را برای وعظ اندرز می خواستی؟ یا حالا که میخواهی با زیرآبی از میدان مبارزه خارج شوی این را می گوئی؟  عقب نشینیهای گام به گام و تاکتیکهای حمله به عقب ایشان نشان میدهد که در محذور مردم مانده و می خواهد با به روزمرگی انداختن جنبش و با برگزاری مراسم سالگرد، مردم را خوشدل به فاتحه خوانی و مجلس ترحیم کرده و بدون جلب توجه و ایجاد سوال صحنه را ترک گوید، زیرا او در راه یک عمل انجام شده ای قرار گرفت که برای خروج ازآن چاره ای ندارد جز اینکه به دور باطل و رسیدن به جای اول بسنده کند. جای اول، همان سالگرد و پایان در نقطه آغاز میباشد. هما ن چیزی که وعده اش را داده. بدین روش از محذور اخلاقی مردم نیز خارج می شود. مردمی که متحمل خسارت جانی و مالی فراوانی شدند و به امید رسیدن به آزادی و حقوق اولیه خود از هیچ کوششی فرو گزار نکردند. سالگرد یعنی پایان و سالگرد جنبش به ثمر نرسیده معنائی جز سکون و پایان ندارد. باشد تا انتخاباتی دیگر و فریبی دیگر …ادامه دارد

مهدی کروبی یکی از رهبران مخالفان دولت در ایران هشدار داده “عده ای در پی آن هستند که مجلس را فرمایشی کرده و نمایندگان را بی خاصیت جلوه دهند.”

مگر تا کنون فرمایشی نبوده؟!

این هم نشان دیگری از عدم قابلیت برای رهبری مردم و نشان دیگری  از داشتن صلاحیت برای مصادره کردن پتانسیل مردم به نفع حکومت. همان کاری که یکبار توسط خاتمی انجام گرفت.مگر تاکنون مجلس غیر فرمایشی هم داشته ایم. آیا این حرف حامل چه پیامی است؟ ادامه دارد….

بنده از ماهها پیش نشانه های عقب رفت و انفعال جنبش را تذکر می دادم. هرگاه شنونده یا خواننده ای داشتم سریعاً مورد اتهام تفرقه افکنی ووو… قرار گرفته ام. چرا؟ زیرا امروز آقای موسوی و کروبی معصومیت خمینی سال پنجاه و هفت را دارند و از گل بالاتر نبایدشان گفت. حتی باید برایشان کراماتی از قبیل در ماه و مریخ بودن نیز فرض کرد تا باعث سرعت گرفتن و دلگرمی جنبش بشود. این کیش شخصیت و شخصیت پرستی ما به جائی ره نخواهد برد. از نظر بسیجیها نیز خامنه ای جنایتکار عاری از هر گونه عیبی است. چه باید کرد؟  ادامه دارد….