همه خطوط تلفنهای همراه  که از مخابرات سپاه سرویس می گیرند قطع و برای وصل مجدد ملزم به پرداخت ۹۰۰۰ هزار تومان جهت کمک به حکومت بشار اسد شده اند. این خبر مربوط به اصفهان میباشد و از دیگر جاهای کشور اطلاع مشابهی در دست نیست اما آنچه مسلم است این موضوع مربوط به همه کشور می شود.

روشن است که اشاره به حکومت بشار اسد جنبه طنز دارد اما وقتی میلیارد میلیارد ثروت این مردم را به جیب حکومت بشار و باجگیران خامنه ای سر ریز می کنند،  این اشاره طنز آمیز سخن از حقیقتی می گوید که به زبان اعداد و ریاضی  خیلی هم درست و جدی است. اگر حکومت پول مفت بادآورده نداشته باشد نمی تواند برای خودش حامی و طرفدار بخرد. اگر کیسه حکومت زیاد پر نباشد در استخدام تروریست  وتظاهرکننده ساندیس خور دچار مشکل می شود. پس جیب حکومت به هر صورتی پرشود پشتوانه حاتم بخشی ها و هوادار خریدنهایش می شود. حالا شما فکر می کنید پول سهم امام و نذورات سر ریز شده در ضریح امام رضا و صندوق صدقات هزینه کشتار مردم سوریه نمی شود؟!

ازاعتراضات انتخابات ۸۸ به این سو بارها سخن از مبارزه منفی و نافرمانی مدنی شده است، اما، کسی از خود نپرسیده که آیا مردم  پذیرای چنین کاری هستند. مثلاً اینروزها در شعارهای رضا پهلوی توصیه نافرمانی مدنی زیاد به چشم می خورد.  آیا کسی حاضر از داشتن خط تلفن موبایل چشم پوشی کند و با پرداخت ۹۰۰۰تومان آب به آسیاب دشمن نریزد؟ از شاهزاده رضا پهلوی باید پرسید که چنین امری چگونه ممکن و مقدور است. آیا ساده اندیشی  نیست که افراد را به از دست دادن داوطلبانه چیزی دعوت  کنیم که می بینند دیگران در بدست آوردنش  از همدیگر سبقت هم می گیرند؟!

با این  ترفند حکومت می خواهد با تغییر در سیستم کارتهای موبایل آنها را تحت کنترل و رد گیری کامل در آورد و در عین حال هزینه گستردن  این دام را نیز از کسانی بپردازند که  باید در آن گرفتار بشوند. اینکه مردم ما چقدر آمادگی دارند تا  حکومت ستمگر و غارتگر را علیه خودشان تقویت نکنند جای بسی نومیدی است زیرا صف های طویل پرداخت پول  حکایت از آن دارد که مردم ما  به چنان رشد و آگاهی نرسیده اند که برای نجات کشور و نسل آینده خویش اندکی فداکاری بکنند. این در حالی است که ما انتظار داریم حکومتهای بیگانه برای پشتیبانی از مردم ایران  روابط تجاری خود با رژِیم را قطع  واز منافع خود چشم پوشی کنند. آیا کسانیکه از بیگانه انتظار کمک دارند حاضرند خودشان نیز متحمل اندکی زیان و سختی بشوند؟!

در اصفهان بدون اخطار قبلی همه خطوط موبایل مربوط به مخابرات سپاه قطع* و فعال سازی دوباره آن مشروط به پرداخت ۹۰۰۰ تومان شده است. برای این کار هیچ توجیه منطقی وجود ندارد. با توجه به گرانی و سرکیسه کردن بی حد و حساب مشترکین چنانچه فرض محال را بر نیاز تکنیکی به چنین هزینه ای قرار بدهیم، این هزینه بر عهده واحد مخابرات میباشد و نه مصرف کنندگان.

در زمان وزارت غرضی وقتی از او پرسیدند که چرا در ایران یک خط موبایل بیش از هزار دلار  فروخته می شود در حالیکه در اروپا  به صرف تعهد آبونمان تنها(یعنی مجانی)، خط موبایل واگذار می شود.  آقای غرضی گفته بود: «می خرند، ما هم می فروشیم.»  یعنی اینکه کار گزاران و مسئولان حکومتی به مردم  به دید مشتری و خریدار نگاه می کنند. آنهم مشتری و خریداری که مجبور است از یک بازار بسته و از یک فروشنده انحصاری و بدون رقیب خریداری کند.

از «ولی نعمت» و شعارهای دروغی که سر می دادند هیچ خبری نیست. حکومت هر گز به فکر رفاه و فراهم کردن خدمات سریع و ارزان برای مردم که نیست هیچ، بلکه در اتاقهای توطئه دولت و نهاد های وابسته، دائم به فکر دام و تله گستردن برای سرکیسه کردن هر چه بیشتر مردم هستند و لا غیر. « می خرند، ما هم می فروشیم» نیازی به گفتن ندارد که که اگر مقدورشان  باشد، سقفی برای فروششان وجود ندارد و برای ارزش یک کالا تنها  جو روانی و عرضه و تقاضای  بازار است که تعیین قیمت می کند، نه هزینه ها  و سود متعارف آن فرآورده.  دولت نیز نقش یک فروشنده را دارد، نه نماینده و وکیل مردم.  در این راستا،  خدمت به مردم، قدرت خرید، رفاه و آسایش و توازن و برابری مردم  در برخورداری از فرآورده ها و امکانات،  مطلقاً مد نظر دست اندرکاران نبوده  و نیست و شعار «مردم ولی نعمت ما هستند» صرفاً جملات فریبنده ای برای سخنرانی خمینی  خامنه ای و فرصت طلبان پیرامون آنها بوده است و لاغیر.

سال ۲۰۰۰ میلادی  در چند کیلومتری مرزهای ما  یک شهروند ترکیه با پرداخت ده دلار به سرعت خریدن یک کیلو پرتغال  صاحب یک خط تلفن موبایل میشد. در همان زمان در ایران میبایست  یکشبانه روز  در صف طویل ماند تا با پرداخت نزدیک به هزار دلار یک خط موبایل خریداری کرد. آنهم برای چند ماه یا سال بعد. امروز  حکومت ناگزیر شده است که خدماتی را ارزانتر از قبل عرضه  کند و از اینکه مردم بتوانند بدون پرداخت هزینه های سنگین  از تلفن و دیگر امکانات استفاده کنند دل خوشی ندارد.

بسیج، سپاه، نهاد های اداری و دولتی و شهرداریها  بیشترین ابتکار و هوش و حواس خود را مصروف چگونه سرکیسه کردن مردم می کنند واین ادعائی نیست که نیاز به ارائه مدرک و نمونه باشد. مردم هر روزه شاهد هستند و با پوست گوشت آنرا لمس می کنند. اما انتظار اینکه  مردم  منافع آنی خود را نادیده انگارند حماقت و ساده اندیشی زیادی را می طلبد. باید توجیه و امیدی ملموس پشتوانه محرومیت داوطلبانه مردم باشد تا افراد لمس کنند که سود آنها در محرومیتی است که در مقابله ومبارزه منفی با حکومت می پذیرند. یعنی اگر کالائی را نخرند، ارزان تر خواهند خرید. اگر در کاری شرکت نکنند تنها نخواهند بود. اگر با نخریدن و محرومیت از تلفن به مبارزه منفی پرداختند، تنها نیستند و یک روح جمعی اقدام به چنین کاری را تجویز کرده  و محرومیت آنان اثر گذار خواهد بود. اگر توقف کردند  دیگری سبقت نخواهد گرفت و کار آنها مفید بوده و ارزشگذاری خواهد شد. این چیزها میسر نیست مگر با رهبری و سازماندهی

کدام رهبری و کدام سازماندهی
بدون رهبری و در نبود احزاب و سازمانهای سیاسی کارآ،  از مردم انتظار فداکاری، تقابل و یا مبارزه منفی داشتن  بیجا و خیالپردازی بچگانه ای  بیش نخواهد بود. این چیزی است از نظر همه چهره ها و رانت خوارهای سیاسی مخالف حکومت نادیده گرفته می شود و به جای تلاش در سازماندهی و هماهنگی نیروهای مردمی، به سخنرانی و منبر داری می پردازند و از مخاطبین خود انتظار دارند که بدون فراهم بودن سازو کار بدیهی و ضرور، با حکومت به مقابله و مبارزه منفی برخیزند. انقلاب فرمایشی، رهبری فرمایشی، سازمان و تشکل فرمایشی و مبارزه فرمایشی.

رضا پهلوی از آنگوشه دنیا، آقای بنی صدر از اینطرف، گروه های پر و بال شکسته و چهره های سیاسی آزاد و وابسته هرکدامشان را که بنگرید فرمان صادر می کنند: مردم بروید، بکنید، بیائید، نروید، باید بروید، مردم اگر میخواهید فلان شود باید بهمان بکنید ووو. اما هیچکدامشان گامی در جهت سازماندهی و هماهنگی مردم بر نمی دارند بویژه که شرایط موجود امروز کشور از نیروهای خارج از کشور انتظار بسیار بیشتری دارد تا مردم داخل.

این آقایان همگی هنوز در دوران و با روحیه ملوک الطوایفی دو سه قرن پیش زندگی می کنند و از مردم انتظار دارند که چون گله گوسفند با هِی هِی آنها به این سو و آن سو بروند. غافل از اینکه آقای خامنه ای که که انتخابات فرمایشی برپامی کند پیشاپیش ساز و کارش را فراهم کرده و اینطور نیست که با هی هی کردن و بدون تمهیدات لازم کاری از پیش ببرد.

چهره های نامبرده و نبرده ای که از مردم انتظار شرکت در یک انقلاب یا اصلاحات فرمایشی دارند، خود بیش از هر کس و هرچیز عامل توقف و کندی حرکت مردم که می شوند هیچ ، بلکه مانع از زایش و باروری اندیشه تشکل و سازماندهی در بین مردم می شوند.

گهگاه افراد و نهادهای خارجی اعم از دولتی یا خصوصی و ان جی او ها   پیدا می شوند که جهت مبارزه با رژیم کمک مالی ارائه می کنند که این کمکهای مالی نیز تیر سه شعبه ای است بر پیکر اپوزیسیون وجنبش مردم :

۱- کسانی به این کمکها دسترسی پیدا می کنند که  اگر نفوذی و همکار رژیم نباشند یا اهل مبارزه نیستند و اراده آنرا ندارند، یا فرصت طلبانی هستند که بواسطه زمینه سازیهای قبلی و بهره برداری از وساطت دیگران صرفاً جهت کسب درآمد، بهانه و محفلی درست کرده اند. بدین طریق کمکی که نمیکنند هیچ، سد راه دیگران نیز میشوند.

۲- کمکهای اهدائی معمولاً از طرف حکومتها یا مؤسساتی پرداخت میشود که پیشاپیش دستورالعمل سیاسی خاصی را هم دیکته می کنند و این خود عامل جدائی، بدبینی و نتیجتاً عدم همبستگی نیروهای مخالف حکومت می شود.

۳- حکومت بهانه خوبی پیدا می کند تا نیروهای مخالف خویش را جیره خوار و وابسته بیگانگان معرفی کند. این خوراک تبلیغاتی و توجیه عوام پسند برای  توده مردم در داخل کشور همواره بهانه ای بوده تا  حکومت هر منتقد و آزادیخواهی راجاسوس و عامل بیگانگان معرفی کند. آش نخورده و دهن سوخته. کوچکترین ضربه ای که اینگونه کمکها به جنبش مردم ایران می زند«بدنامی»است. حال چه باید کرد؟

اینروزها وقتی رهبران جنبش سبز از برگزاری سالگرد ۲۲خرداد حرف می زنند حکایت از این می کند که آن جنبش دیگر وجود ندارد و مرده ای را میماند که در سالگرد فوتش مراسم یاد بود و بزرگداشت برگزار می کنند. آنان به جای اتخاذ روشها و تاکتیکهای جدید برای مقابله با به روزمرگی افتادن جنبش، حرف از برگزاری سالگرد و یادبود می زنند چنانکه بر هرچشم تیز بین و عقل دور اندیشی روشن است که بسنده کردن به سالگرد و یاد روز، نشان از زبونی و درماندگی کسانی دارد که هرچند خوب و دوست داشتنی و هرچند مردمی و درستکار، اما در میدان مبارزه تکلیف خود را با دوست و دشمن معلوم نکرده اند و پهلوانی را میمانند که توان  ادامه مبارزه را ندارد اما، می خواهد بدون قبول شکست میدان را ترک کند.

پس از تظاهرات عاشورا و پس از سرکوبها و عدم تمکین حکومت ستمگر، وارد شدن به مرحله اعتصابات عمومی، هم زمان میسر و فراهمی را داشت، وهم ضرورتی انکار ناپذیر، زیرا، بر همه آشکار شده بود که حکومت به هیچ قیمتی قصد تمکین و برسمیت شناختن اکثریت قاطع مخالفینش را ندارد و با گذشتن از بحران اعتراضات در مناسبتهای ملی مذهبی، روز بروز کارآزموده تر و جسور تر میشود.

برای حرکت خود جوشی که رهبری حزبی و سازمانی ندارد و  دارای کانون متمرکز و مشخصی برای تصمصم گیریها نیست و رسماً  فاقد کوچکترین ارگان خبری و ارتباطی میباشد، نمی توان انتظار داشت که مردم به طور نامحدود در زیر ضربات مختلف دشمن مقاومت کنند و در صحنه بمانند. این در حالی است که دشمن روز بروز آبدیده تر شده و بر امور مسلط تر می شود و روشهای سرکوب و زمین گیر کردن مردم را تجربه کرده و بهبود می بخشد،از طرف دیگر، در نتیجه بدست نیاوردن یک نتیجه حداقلی،  مردم روز بروزنومید،  فرسوده تر و خسته تر شده و با مشاهده سرنوشت مبهم  جانباختگان و شکنجه شدگان در بند حکومت، در سرازیری انفعال و نومیدی خواهد افتاد. فراخوان اعتصابات عمومی، تنها و تنها روشی بود که با اتخاذ آن می شد هم حکومت را به تمکین وادار کرد و هم مردم را امیدوارانه در صحنه نگهداشت.  این فرصتی بود که رهبران از دست دادند و نتیجه آنرا در ۲۲بهمن مشاهده کردیم.

البته دور ذهن هم نیست که رهبران ماهیتاً با خواست و اراده مردمی بیکانگی دارند و اساساً با تحول بنیادین جامعه مخالفند و این حقیقت در شعارهایشان نیز آشکار است زیرا، همواره حرف از بازگشت به آرمانهای امامشان می زنند. آرمانی که نه هرگز وجو داشت و و اگر هم چیزی در حد حرف زده شده بود هر گز به مرحله نمود عملی رسید. در واقع آنچه از آرمانهای آن امام  نمود پیدا می کرد یا کرد، تدارک وزمینه سازی رفتن به سوی پرتگاهی بود که امروز در آن سقوط کرده ایم.  تازه، همان مقدار از شعارها و حرفهای بی اساس و متناقضی که از خمینی نقل می شود و سمبل آرمانهای رهبران جنبش قرار گرفته، چندین برابر آن،  گفته ها و موضعگیریهائی از خمینی وجود دارد که روشها و سیاستهای حکومت را تأئید می کند.

آقای موسوی در همین یکی دو روز اخیر حتی حرف از عدم تمایل به در دست گرفتن حکومت و قدرت زده است. یعنی حتی از موضع کاندیداتوری برای گرفتن پست ریاست جمهوری  نیزکاملاً عدول کرده و کسی هم از خود نمی پرسد که مگر رئیس جمهور بدون قدرت و حکومت هم داریم!. کسی هم ازایشان نمی پرسد که  آقای موسوی، مگرریاست جمهوری را برای وعظ اندرز می خواستی؟ یا حالا که میخواهی با زیرآبی از میدان مبارزه خارج شوی این را می گوئی؟  عقب نشینیهای گام به گام و تاکتیکهای حمله به عقب ایشان نشان میدهد که در محذور مردم مانده و می خواهد با به روزمرگی انداختن جنبش و با برگزاری مراسم سالگرد، مردم را خوشدل به فاتحه خوانی و مجلس ترحیم کرده و بدون جلب توجه و ایجاد سوال صحنه را ترک گوید، زیرا او در راه یک عمل انجام شده ای قرار گرفت که برای خروج ازآن چاره ای ندارد جز اینکه به دور باطل و رسیدن به جای اول بسنده کند. جای اول، همان سالگرد و پایان در نقطه آغاز میباشد. هما ن چیزی که وعده اش را داده. بدین روش از محذور اخلاقی مردم نیز خارج می شود. مردمی که متحمل خسارت جانی و مالی فراوانی شدند و به امید رسیدن به آزادی و حقوق اولیه خود از هیچ کوششی فرو گزار نکردند. سالگرد یعنی پایان و سالگرد جنبش به ثمر نرسیده معنائی جز سکون و پایان ندارد. باشد تا انتخاباتی دیگر و فریبی دیگر

ح درویش

حکومت حاضر، میکروبی را میماند که نسبت به  دارو مصونیت حاصل کرده. تکیه مطلق بر اعتراضات خیابانی و مناسبتهای ملی مذهبی تنها باعث فرسودگی و ضعف بدن بیمار میشود و نه عامل بیماری(میکروب). فرسودگی بدن بیمار چیزی نیست جز همان انفعال و سرخوردگی نیروها و به هدر دادن پتانسیل جوشانی که تا امروز پویائی خود را حفظ کرده است، اما ابدی و نامحدود نخواهد بود.

تاکتیک مجرد تظاهرات خیابانی و شعار نویسی و نشان دادن موج اکثریت مخالفان، در کشورهای دموکراتیک کارائی دارند و این در حالیست که در کشورهای دموکراتیک احزاب آزادی وجود دارند که نقش رهبری حرکت را بازی می کنند و در فضا و شرایطی برابر حکومت را به چالش می کشند. اما در کشوری که رسماً هیچ حزب و سازمان آزاد و مستقلی وجود ندارد، تکیه تنها به اعتراضات خیابانی، دورنمائی جز انفعال و سرخوردگی را نماینگر نیست.

در غیاب احزاب و نشریات و رادیوتلوزیون آزاد و مستقل، حکومت ایران حریف بی رقیبی را میماند که با خود مسابقه می دهد. چنانچه شکست بخورد باز برنده اول و دوم مسابقه خود اوست. اعتراضات و تظاهرات روزهای پس از انتخابات نشان داد که چنانچه ادامه می یافت اکثریت مطلق مردم را در بر می گرفت، اما در برابر چنان اکثریت و اعتراضات بزرگ و بی نظیری، حکومت حتی یک قدم عقب نشینی که نکرد هیچ، بلکه طلبکار هم شده و بر دامنه بگیر ببندها خود نیز افزوده است، طوری که امروز از تسویه مطلق دانشگاه و ادارات حرف می زنند و حتی یکی از شروط استخدامی افراد را سوگند وفاداری یه دستگاههای سرکوب موجود اعلام می کنند. یعنی اگر روزی یک کارمند در تظاهرات غیر حکومتی شرکت کرد بدون دادگاه و محاکمه محکوم خواهد بود. محکوم به شکستن سوگند ونقض تعهد وفاداری ای که خود پیشاپیش زیرش را امضاء کرده است.

با توجه به اینکه حکومت قدمی عقب نشینی نمی کند و فضا را تنگترنیز خواهد کرد، امیدی به فعالیت احزاب رسمی و اسمی موجود سابق نیز نیست، چه رسد به اینکه نطفه تشکل و سازمانی نو گذاشته شود. بنابراین اگر خوشباورانه به مسائل نگاه کنیم، آیا حرکت مردمی خودجوش که نه کادر و تشکیلات رهبری دارد، و نه حزب و ارگان حزبی و تبلیغاتی، تا کی و تا کجا قادر به ادامه راه خواهد بود؟ احزاب و سازمانهای رسمی موجود که عمدتاً شهرت و فراگیری خود را وامدار چهرهای حکومتی سابق میباشند، در مواجهه با احزاب و گروههای سیاسی بالقوه، خود نقش حکومتی در سایه را ایفاء می کنند که مانع از رشد نمو و یا اظهار وجود هر حرکت متشکل دیگری خواهند شد، بطوریکه خود حکومت نیازی به قلع و قمع آنان نخواهد داشت.

پرداختن به اندیشه اعتصاب عمومی وزمینه سازی داخلی و خارجی آن بمراتب از اهمیت بیشتر برخورداراست تا گرم کردن بازار چهارشنبه سوری و اعتراضات مناسبتی. مگر در طول سال چند چهارشنبه سوری داریم؟ چند روز قدس، شانزده آذر، یا عاشورا و هیجده تیر داریم؟  حکومت همه اینها را به ساده گی و با تنگتر کردن فضا، پشت سر گذاشته و خواهد گذاشت، درحالیکه برای پیشامدهای آینده، حکومت آماده و کارآزموده تر خواهد بود و مردم فرسوده تر. بنابراین،  پتانسیل و پویائی جنبش مردم  را باید هر چه زود تر به سوی اعتصابات عمومی رهبری کرد، جز این باشد، فرسودگی و انفعال چیزی نیست که با حرف و شعار پیشگیری شود. حکومت این واقعیت را خوب میداند و به امید آن بنشسته است. این هشداری است که اگر امروز مورد توجه قرار نگیرد فردا خیلی دیر خواهد بود.

ح درویش

اگرفرض محال را بر این قرار دهیم که حکومت بتواند با مراجعه  به فرد فرد اعتصابیون آنانرا تهدید کرده و تحت فشارقراردهد. در چنین صورتی که ناممکن و غیر محتمل می باشد، باز باید توجه داشت که خطرات وپیامدی بمراتب کمتراز دستگیریها و بازداشتهای خیابانی دارد و این در حالی است که مردم با قبول خطرات، جان بر کف به خیابانها میروند لذا با اعتصاب کردن نگرانی زیادی نخواهند داشت.

با مروری بر عکسها و فیلمهای تظاهرات اخیر جای کوچکترین شک و ابهامی نمی گذارد که مردمی که اینچنین حماسه می آفرینند از اعتصاب و تبعات آن هراسی نخواهند داشت. تنها اطلاع رسانی و هم آهنگی گسترده لازم دارد. همانطور که از امروز شعارهائی در آماده سازی برای ۲۲ بهمن مطرح می گردد، باید که از امروز همگی  روی اعتصاب و مقدمه چینی خبری آن  کار کنیم و اطلاع رسانی لازم انجام بگیرد. یادمان باشد که ویژه گی جنبش این بوده که محذورات رهبری آن را درک کرده ومردم همواره خواسته قلبی رهبری  جنبش به مرحله عمل در آورده بدون  اینکه او بگوید. به همین دلیل دیده ایم که رهبری جنبش بهمراه و یا بدنبال مردم حرکت می کرده ودر عین حال تأئید کننده حرکت آنان بوده است.

حقیر به عنوان کسی که در کوران وقایع سال ۵۷ حاضر و فعال بودم به یقین قاطع می توانم بگویم که مخالفین امروز حکومت دارای اکثریتی به مراتب بیشتر و در عین حال آگاه و شجاعتر از مخالفین حکومت شاه هستند . تنها چیزی که دور نمای مسئله اعتصاب را مشکل تر از زمان شاه می نمایاند شرایط نامساعد اقتصادی توده مردمی است که باید در اعتصاب شرکت کنند. توده مردمی که با عقب افتادن یک ماه حقوق در تنگنا قرار می گیرند و حکومتی را پیش روی دارند که ممکن است حقوق کارکنان اعتصابی را پرداخت نکند،چیزی که زمان شاه اتفاق نیفتاد. امروز اما، باید توجه داشته باشیم که در شرایط عادی نیز خیلی از کارکنان حقوق معوقه دارند و حکومتی که نسبت به حقوق معوقه کارگر کارخانه بی توجه است،دور از انتظار نیست که خود را محق بداند که حقوق کارگر اعتصابی را مطلقاً نپردازد. در چنین شرایطی همدردی و همیاری و همدلی مردم  به آزمایش گذاشته می شود که آیا ما لایق حکومت و زندگی ای بهتر از این هستیم یا نه؟

به هر روی ما وارد جنگی شده ایم که دشمن خانگی است  اما خشونت، شقاوت و بی رحمی او از هر دشمن خارجی فزون تر است و ما ناگزیریم تحمل هر سختی و ناملایمتی رابه مردن باشکنجه و کشته شدن و نابودی تدریجی ترجیح دهیم. تاکنون ثابت شده که این حکومت بدون یک اعتصاب سراسری دست از خونخواری و تجاوز به مال و جان مر دم دست بر نخواهد داشت و امید معجزه، کاری است عبث.
ان الله لایغیر مابقوم حتی یغیروا ما بانفسهم.  پیش به سوی اعتصاب سراسری.

 اعتراضات و تظاهرات روزهای پس از انتخابات نشان داد که چنانچه ادامه می یافت اکثریت مطلق مردم را در بر می گرفت، اما در برابر چنان اکثریت و اعتراضات بزرگ و بی نظیری، حکومت حتی یک قدم عقب نشینی که نکرد هیچ، بلکه طلبکار هم شده و بر دامنه بگیر ببندها خود نیز افزوده است، طوری که امروز از تسویه مطلق دانشگاه و ادارات حرف می زنند و حتی یکی از شروط استخدامی افراد را سوگند وفاداری یه دستگاههای سرکوب موجود اعلام می کنند. یعنی اگر روزی یک کارمند در تظاهرات غیر حکومتی شرکت کرد بدون دادگاه و محاکمه محکوم خواهد بود. محکوم به شکستن سوگند ونقض تعهد وفاداری ای که خود پیشاپیش زیرش را امضاء کرده است.
با توجه به اینکه حکومت قدمی عقب نشینی نمی کند و فضا را تنگترنیز خواهد کرد، امیدی به فعالیت احزاب رسمی و اسمی موجود سابق نیز نیست، چه رسد به اینکه نطفه تشکل و سازمانی نو گذاشته شود. بنابراین اگر خوشباورانه به مسائل نگاه کنیم، آیا حرکت  مردمی خودجوش که نه کادر و تشکیلات رهبری دارد، و نه حزب و ارگان حزبی و تبلیغاتی، تا کی و تا کجا قادر به ادامه راه خواهد بود؟ 
احزاب و سازمانهای رسمی موجود که عمدتاً شهرت و فراگیری خود را وامدار چهرهای حکومتی سابق میباشند، در مواجهه با احزاب و گروههای سیاسی بالقوه، خود نقش حکومتی در سایه را ایفاء می کنند که مانع از رشد نمو و یا اظهار وجود هر حرکت متشکل دیگری خواهند شد، بطوریکه خود حکومت نیازی به قلع و قمع آنان نخواهد داشت.

با توجه به ویژه گی شرایط موجود، مقابله قهرآمیز و اعتصاب عمومی، دو گزینه ایست که جنبش سبز ناگزیر از انتخاب یکی از آنهاست.مسلماً اعتصاب عمومی دارای هزینه های بمراتب کمتری است و به لحاظ سیاسی نیز منطقی تر و در انظار جهانیان پذیرفتنی تر می باشد. جنبش سبز برای پویائی و حرکت شتابنده و رو به جلو نمی تواند برای همیشه صرفاً از تاکتیک بهره مندی از مناسبتهای ملی مذهبی استفاده کند. لذا دیر یا زود میبایست  اکثریت عظیمی که ایثارگرانه حماسه آفریده اند به اعتصاب عمومی فراخوانده شوند. با اعتصاب عمومی و مبارزه منفی مسلماً هزینه کمتری خواهند پرداخت و پیروزیشان حتمی تر و کم هزینه تر خواهد شد. راه سومی جز فرسودگی و انفعال و نهایتاً شکست و سرکوب مطلق وجود ندارد.
برای جلوگیری از انفعال و روزمره گی جنبش و برای اجتناب از شکست، لاجرم باید حرکتی رو به جلو و شتاب گیرنده داشته باشیم که تاکنون چنین بوده است. مسلماً چنانچه خط مشی جنبش همچنان ادامه روند تظاهرات  و اعتراضات  خیابانی باشد، باید اذعان کنیم که شتاب گیری و حرکت روبه جلوی آن حد و مرزی خواهد داشت و نهایتاً به اوج خود که رسید فروکش می کند و در شرایط خیلی خوشبینانه ممکن است چند صباحی در اوج شدت خود ادامه پیدا کند، اما چنانچه موفق نشود و به اهداف و خواست های خود نرسد انفعال و روزمره گی سرنوشت محتوم آن خواهد بود. حکومت و دشمن  ثابت کرده که هرگز قصد کوچکترین تمکینی برای شناسائی و رعایت حقوق مردم را ندارد، لذا چنانچه جنبش ازرسیدن به یک نتیجه حداقلی باز بماند، طبیعی خواهد بود که خستگی، فرسایش، سرکوب ومحرومیتهای ناشی از شرکت در اعتراضات منجر به انفعال و سرخوردگی مردم شود که اگر چنین شود و مردم به خانه هایشان بروند دیگربا صور اصرافیل نیز خارج نخواهند شد  . حتی خمینی  در پاریس  نگران این بود که اگر مردم به خانه هایشان رفتند دیگر مشکل می توان آنها را به خیابانها کشید و بنا بر همین احتمال، با اولتیماتوم دادن حتی کوتاه مدت و آزمایشی  به حکومت شاه  برای باز گشت و عمل به قانون اساسی  موافقت نکرد.

باید توجه داشت که شرایط امروز جنبش و سرکوبها به هیجوجه قابل مقایسه با آنروزها نیست. وحشتناکترین روز از سرکوبهای حکومت شاه مربوط به ۱۷ شهریور و میدان ژاله  تهران می شد، در حالیکه در چند ماهی که از اعتراضات بعد از انتخابات می گذرد دهها روز بد تر از هفده شهریور داشته ایم و البته نه دریک میدان(ژاله)، که در میادین متعدد و مختلف و نه در تهران تنها که در تمام شهرهای بزرگ. از طرف دیگر، آنروز ها هر چه که بود رهبری مشخص و بلامنازعی وجود داشت که دستورات و درخواستهایش از مردم نوعی الزام دینی را بهمراه داشت و حتی جنبه خرافی نیز پیدا می کرد تا جائی که عکس رهبر خود را نیز در کره ماه جستجو می کردند. اما امروز این جناح مخالف و مقابل مردم است که خود را مرجع دینی مینامد وبر خلاف آن دوران که روحانیون «بر» قدرت بودند، امروز بیشتر آنان «با»قدرت هستند وباز بر خلاف آن دوران، امروز این دستورات شاه، حکومت سرکوبگر مردم (خامنه ای) است که برایش الزام دینی فرض می شود.

امتیاز دیگر حرکت مردم در آنروزها حمایت و اراده کشور های قدرتمند و تصمیم گیرنده بود که همگی در کنار گذاشتن شاه از حکومت اتفاق نظر داشتند و بر سر تسلیم حکومت به خمینی با همدیگر از طرفی، و با خمینی و حواریونش از طرف دیگر به توافق رسیده بودند. امروز اما چنین نیست و قدرتهای بزرگ علارغم دعوای زرگری و ظاهریشان با حکومت، موافق تغییر آن نیستند و وجود چنین حکومتی را مناسب منافع و مصالح سیاسی اقتصادی خویش می دانند و این چیزی است که عملاً شاهد آن هستیم و می بینیم که چگونه منابع کشور به یغما برده می شود. امروزکشورهای اروپائی و آمریکا برای ندیده گرفتن و عبور آسان از مسئله حقوق بشر و دموکراسی مسئله  انرژی هسته ای را مطرح می کنند و می بینیم که  پس از گذشت نزدیک به پنج سال هنوز در حال تمدید مهلت های چند ماه و هفته خود می باشند و هر روز از به سر رسیدن کاسه صبرشان حرف می زنند و هیجوقت هم لبریز نمی شود. آنچه کشور های چند به علاوه چند مطرح می کنند تنها و تنها بازی با الفاظ است و بس. از اینطرف نیز حکومت ایران گهگاه یقه اسرائیل را می چسبد و چند گرم اورانیم دیگر تغلیظ می کند تا کشورهای تصمیم گیرنده خوراک تبلیغاتی لازم برای انحراف اذهان عمومی از مسئله حقوق بشر را داشته باشند. نهایت اینکه امروز حکومت از لحاظ قدرتهای خارجی خیالش راحت است و این خود امتیاز بزرگ و تعیین کننده ای است که آنروز مردم داشتند وامروز شاه(خامنه ای) دارد.

تنها امتیاز امروز مردم در مقایسه با آن دوران، اراده ای است که از خواست تک تک آنان سرچشمه می گیرد و حرکتهایشان بر اساس دعوت فلان آخوند و ملا نیست  بلکه رهبری جنبش را نیز یدک می کشند و  معطل محذورات و دیر کردهای او نمی مانند. امروز جنبش اعتراضی مردم حرکتی ریشه دار است وحتی شجاعت و حماسه آفرینی مردم چنان بی نظیر است که اگر آنرا با جریانها ی سال ۵۷ مقایسه کنیم حقیقتاً کم لطفی و حتی توهین به مردم امروزمان قلمداد خواهدشد.اما باید دانست که اگر چه این امتیازی بس بزرگ و اساسی است، اما ابدی نخواهد بود و چنانچه  در برابر موج سرکوب و دستگیری ها و کشتار وحشیانه، خط مشی مناسبی اتخاذ نشود جنبش نخواهد توانست به پویائی خود ادامه دهد و خستگی و انفعال چیزی نیست که با حرف و شعار از بین برود و روزی از راه می رسد مگر آنکه جنبش همواره حرکتی رو به جلو داشته باشد و در گامهای بعدی از تاکتیکهای جدید و متناسب شرایط  زمان بهره مند گردد.

مردم  پس از مدتی متوجه خواهند شد که حکومت تمکین نخواهد کرد و امید به کشورهای خارجی نیز رؤیائی بیش نیست، لذا انفعال از راه می رسد. جنبش سبز برای پویائی و عدم انفعال همواره نیازمند «داشتن امید» برای پیروزی است. این امید در صورتی پدیدار می شود و زنده می ماند که خط مشی نو،متناسب زمان و مؤثری اتخاذ گردد. رفتن به تظاهرات و کشته و زخمی شدن و متعاقباً فشارهای اقتصادی مردم را از پای در می آورد و حکومت نیز بر دامنه این فشارها خواهد افزود تا مردم را بع ستوه آورد. مردم به ستوه خواهندآمد مگر اینکه رهبری جنبش وپیکره اصلی آن یعنی همان مردم،  حد اقل یک از این دو خط مشی مبارزاتی را در پیش بگیرند.  ۱ ـ مقابله مسلحانه با سرکوبها و اقدام به شناسائی و ترور عوامل سرکوب.  ۲ ـ اعتصاب عمومی .

مقابله و مبارزه مسلحانه بدواً به چند دلیل عملی و عاقلانه به نظر نمی رسد که مهمترین آن عدم تشکل ونبود رهبری حزبی است. می ماند اعتصاب عمومی که با توجه به حماسه آفرینی و شجاعتهائی که مردم به نمایش گذاشتند، عملی، کم خطر، مؤثر و برای دشمن کمر شکن خواهد بود. جز این باشد رهبری و جنبش برای ابد پایدار نمی ماند . بنابراین،پیش به سوی اعتصاب عمومی.

در زیر رهنمودهائی جهت شرکت در نماز جمعه توصیه شده است تا در صورت فراگیری این توصیه مورد نظر قرار گیرد.

۱ ــ جمعه ها روزی است که برای تظاهرات، مجوز وزارت احمدی نژاد را لازم ندارد.این فرصت را ازدست ندهید
۲ ــ هر چه  زود تر و بیشتر شرکت کنیم با مشکل کمتری روبرو خواهیم شد. چه به لحاظ ممانعت از ورود  به محل و چه از لحاظ مورد حمله قرارگرفتن.
۳ ــ قبل از بسم الله خطبه اول هیچگونه شعاری داده نشود و علامت سبز نیز آشکار نشود. نه در محل تجمع و نه در طول راه و مسیر
۴ ــ دوستان و افراد آشنا سعی کنند تا پایان باهم  بوده و فاصله ای بین آنان نیفتد. این کار موقع شروع  شعارها آنان را مطمئن می کند که همه باهم و  یکی هستند و در صورت نیاز به کمک همدیگر شتافته و در صورت بروز مشکل برای یکی دیگران در جریان قرار می گیرند
۵ ــ حتماً چند قرار زاپاس متوالی با همراهان خود بگذارید که در صورت جدا شدن ازهمدیگر باز به همدیگر بپیوندید. قرار ها باید نسبت به آخرین محل قبل از گم کردن همدیگر تعیین شود.
۶ ــ شرکت گسترده شما آقای موسوی و دیگران را بدنبال خواهد کشید. محذورات آنان را در نظر گرفته و رهبری را خود شما به عهده بگیرید
۷ ــ امام جمعه مهم نیست چه کسی باشد.
۸ ـ شعار دادن در بین راه و در اطراف محل نماز و آشکار کردن علامت سبز تا قبل از تجمع کامل در محلهای نماز جمعه و قبل از خطبه اول ،می تواند کار دشمن باشد. دشمن حتی ممکن است دسته های بزرگی را به این کار بفرستد تا از ماهیت و هدف دیگران آگاه شود و مانع حرکتشان بشود. پس هشیار باشید و به کسانی که در طول مسیر و قبل از تجمع کامل در محل نماز شعار سر می دهند نپیوندید.
۹ ـ بهتر است تا قبل از تجمع کامل در محلهای نماز جمعه هیچ حرکت دسته جمعی وگروهی ای نمایان نشود.
۱۰ ـ باید از هر حرکتی که دشمن را هشیار می کند پرهیز کنیم تا نتوانند مانع از پیوستن مردم به محل و صفوف نماز جمعه بشوند.

…………………………………………………..
این گفتار قبل از نمازجمعه ۲۶تیر و به عنوان استدلال صحیح بودن انتخاب این تاکتیک برای تظاهرات و اعتراضات مطرح شد.در حال حاضر با توجه به اولین تجربه این حرکت مواردی به بند های مختلف آن اضافه می شود که باید مد نظر قرار بگیرد.دشمن یکراه خواهد داشت و آن تعطیلی نماز جمعه می باشد.
دشمن، نه میتواندبه تجمعات میلیونی حمله کند و نه میدانی برای مانور و خود نمائی خواهد داشت . این چیزی است که در تظاهرات بزرگ روزهای پس از انتخابات دیدیم و نیازی هم به استدلال ندارد، زیرا ما میدانیم و دشمن بهتر از ما میداند که ما، همة ایران هستیم در برابر اندکی مزدور. لذا آنها سعی کرده اند پیوستن افراد و حرکتشان به سوی کانونهای تظاهرات را از کوچه کوچه شهر کنترل کنند این جیزی است که همه دیدیم. به همین دلیل دیگر تجمعات بزرگی امکان تشکیل نیافته است.( ۸مرداد پنجشنبه ـ مثلاً همین امروز علارغم اطلاع رسانی وسیع و کافی، مردم نتوانستند مانند تجمعات عظیم قبلی به همدیگر بپیوندند و آقای موسوی وکروبی نیز نتوانستند به وعده گاه خود برسند،لذا تنها راه به هم پیوستن نماز جمعه میباشد و بس. مردم نباید برای اینکار منتظر فراخوان آقای موسوی بمانند. ولی چنانکه مردم حرکت کنند آقای موسوی نیز خواهد آمد.فقط نماز جمعه. از ما گفتن ،از شما اطلاع نرساندن و گوش نکردن).

( البته دیدیم که دشمن حمله کرد و احتمالاً دستیگریها و زخمی و کشته ای نیز درپی داشته است. ولی باید دانیم که این پیامد در هر حرکت اعتراضی ای اجتناب نا پذیر خواهد بود،.آنجه مهم است نتیجه ای است که گرفته شد و دیدیم که در این روز بخصوص دشمن نمی توانست از حرکت مردم برای رفتن به یک قرار گاه مشترک حرکت پیشگیرانه ای داشته باشد. همانطور که در بند های بعدی این گفتار گفته بودیم دشمن برای جلو گیری از تکرار چنین جنبشی در جمعه های دیگر راهی جز تعطیلی نماز جمعه ندارد ،زیرا مردم همه یک شکل هستند و دشمن نمی تواند طرفدار داران بسیار اندکش را از بین مردم گزینش کند. جز اینکه آنرا انحصاری کرده و فقط افراد بسیج و پادگانها و بعضی نهاد ها را با وسیله نقلیه خودش به نماز جمعه انتقال دهد که این کار احتمالی دشمن را فعلاً مورد بحث قرار نمی دهیم. راه دیگر انست که به طرفدارانش توصیه کند در اول وقت  در محل نماز حاضر شوند و بعد از تجمع تعداد مورد نیاز معمول هفته های گذشته ، دیگران را از حرکت به سوی محل نماز جمعه  باز بدارد. اگر جنین کاری بکند شرایط برای همه یکسان خواهد بود و مردم می توانند در این کار از مزدوران حکومت پیشی گرفته و زود تر حرکت کنند که در آن صورت نمازگزاران سنتی و وابسته حکومت ذلیل و ذله خواهند شد و مجبور خواهند بود هر جمعه در یک ماراتون سرعت شرکت کنند و این کاری است که برای همه مقدور میباشد. لذا مردم می توانند در هر جمعه آزادانه بهمدیگر بپیوندند. چیزی که قبلاً هم تذکر داده شد این بود که مردم نماد های سبز را تا زمان رسیدن به قرار گاه نماز جمعه و تظاهرات آشکار نسازند تا مورد شناسائی و ممانعت قرارنگیرند. البته گفته بودیم که نماد های سبز را با شروع و گفتن بسم الله خطبه اول نماز آشکار سازند و این توصیه را باید همیشه و بطور هماهنگ رعایت کنند

نماز جمعه می تواند وعده گاهی برای تجمع بی درد و سر مردم باشد ومهم نیست که چه کسی امام جمعه باشد. زیرا در آن روز کسی را از خارج شدن از منزل و رفتن به سوی محل مشخصی مانع نخواهند شد.باید سعی شود که جزو اولین حرکت کنندگان به سوی نماز جمعه باشیم زیرا ممکن است پس از مشاهده ازدیاد جمعیت مانع از پیوستن دیگران شوند، همانطور که در وقت پایانی روز انتخابات مانع از رأی دادن مردم شدند چون می دانستند ادامه کار به نفع آنان نیست و گرنه از آن برای تبلیغاتشان بهره برداری نیز می کردند. اینبار و برای دفعات بعد، ما باید جزو اولین شرکت کنندگان باشیم. در انتخابات دشمن به افراد اندک خود توصیه کرده بود در ساعات اولیه رأی بدهند تا بتواند مانع رأی دادن مخالفین خود بشود. ما می توانیم تمام صفوف نماز جمعه را در اختیار مطلق خود داشته باشیم. یادمان باشد که دشمن از این تاکتیک مطلع خواهد شد و چه بسا خود از این نقطه ضعف بالقوه از قبل نیز با خبر بوده است(دیدیم که درست بود و از روز چهار شنبه شروع کرد به تبلیغات مسموم) و ما امروز آنرا کشف کرده ایم.پس صبح های جمعه طوری حرکت کنید که جزو اولین صفوف نماز گزاران بااشد)

روی سخنم بیشتر با کسانی است که مذهبی نیستند و یا اینکه اصولاً مخالف مذهب و بخصوص اسلام می باشند. اگر فرض کنیم که مذهب یا مذاهب و از آن میان اسلام حقیقت داشته باشد، بدانید که هر حرکت آزادی بخش و عدالت خواهانه ای که از شما سر بزند در پیشگاه خداوند یک حرکت مقدس می باشد . من مسلمان، شمای آزادیخواه و عدالت طلب را هم کیش خود می پندارم ولو به هنگام نماز خواندن مرا تخطئه بکنید. خداوند در هیچ جای قرآن به شعار ها و حرف های ما بهائی نداده و تنها اعمال مارا ارزشگذاری کرده است. به همین دلیل می بینیم که در سوره «ماعون» می گوید وای بر نماز گذاران و هیچکجا چنین تعبیری را برای نماز نخوانها بکار نبرده. در جای دیگری می گوید روز قیامت زبان و دهان شما را می بندیم و از دست پایتان سئوال می کنیم. یعنی حرفهای شما و شعارهای شما را گوش نمیکنم و تنها اعمال و کار های شما مورد ارزشیابی قرار می گیرد.

بنابراین شمای لامذهب یا مخالف اسلام اگر فرض ما بر وجود خداوند  رابپذیرید، خواهید پذیرفت که آنخدا خدای شما نیز هست و  به حرکتهای عدالتخواهانه مردم توجه دارد و نه وردهای فریبنده و شیطانی نمازگزاران ریاکار. این استدلال را حتی در جائی از سخنان مطهری نیز خوانده ام که می گوید چه بسا کسی در پیشگاه خداوند  به عنوان یک مؤمن حقیقی پذیرفته شود، در حالیکه اصولاً عقیده ای به مذهب و وجود خداوند نداشته باشند و چه بسا با آن مخالفت نیز بکند.

دوستان، شاید به عنوان فراخوانی جهت یکی شدن و مبارزه بر ضد دشمن نیاز به شعار و متنی کوتاه باشد اما ضرورت دارد نسبت به کاری در پیش است آگاهی و توافق کامل داشتع باشیم و بدانیم که  آیا این روش کارساز هست یانه تاچنانچه شروع کردیم دچار دودلی نباشیم و با اطمینان گام برداریم. من شخصاً پیشنهاد رفتن به نماز جمعه را یک ترفند دشمن تلقی میکردم. گاهی هم فکر میکردم  که این پیشنهاد آقای موسوی و دیگران نوعی بازی دادن و آمادگی برای انفعال و یا حرکتی کور باشد. واقعاً از پس از دعوت به نماز جمعه دجار سر درگمی عجیبی بودم. هدف آقای موسوی هر چه باشد، ما باید چنین استدلالی را بپذیریم و چنین هدفی را دنبال کنیم که ” هر جمعه، روزی برای تجمع میلیونی و تظاهرات گسترده در سراسر کشورباشد. قرار، محل برگزاری نماز جمعه در تمام شهرستانها. ساعت حرکت اولین ساعات روز. هیچکس در خانه نماند. ولو دشمن و طرفداران حکومت به خانه های شما دستبرد بزنند. ممکن است بعد ها از این تاکتیک برای عدم شرکت شما در نماز جمعه استفاده کنند.

به عنوان یک مسلمان معتقد از سال ۵۹ به بعد شرکت در نماز جمعه و حتی خواندن نماز به جماعت و رفتن در مساجد را حرام دانسته ام و حتی توصییه می کرده ام برای مراسم هفت و یاد بود در گذشتگان نیز از منازل و اماکن دیگری غیر از مساجد استفاده شود. شما حتی در صفحاتی از همین سایت می توانید مشاهده کنید که بنده تمام مساجد امروز ایران را مسجد «ضرار» نامیده ام. مسجد ضرار مسجدی بود که توسط پیامبر خراب شد. امروز همه مساجد ایران مسجد ضرار میباشند جون بر خلاف و در جهت عکس منافع و مصالح مردم بکار گرفته شده و هر تجمعی در مساجد مورد بهره برداری حکومت غاصب قرار میگیرد و پایگاهی برای شیاطین میباشد.اما شرکت در نماز جمعه می تواند یک قرارگاه تجمع میلیونی مردم برای تظاهرات عدالت خواهانه و آزادیبخش باشد. تجمعی که برای تشکیلش مانعی وجود ندارد.

در نماز جمعه همه قرار می گذاریم که با شنیدن «بسم الله» اولین خطبه، نمادهای سبز را آشکار کنند. بدون توجه به اطرافیان. یقین داریم که تعدا قلیلی که با مانیستند در لابلای رنگهای سبز محو خواهند شد.برای ممانعت از این تشکل فراگیر، دشمن تنها یک راه خواهد داشت و آن تعطیلی نماز جمعه خواهد بود

علامت های سبز را صرفاً پس از پیوست کامل به هم دیگر در نماز جمعه و پس از «بسم الله» اولین خطبه آشکار کنید آشکار کنید.

از این فرصت طلائی و خدادادی باید حد اکثر بهره را برد و در روز جمعه هیچ کس در خانه نماند. مهم نیست که چه کسی امام جمعه باشد. اتفاقاً اگر امام جمعه افراد جناح حکومت باشند حرکت ما کارسازتر خواهدبود. این مسئله نه در تهران که در تمام شهرها و هر جمعه و باشرکت تمامی مردم باید اجرا شود باید بدانیم که مردم ما هستیم و تعدا اندک مزدوران حکومت در لابلی ما چنان گم می شوند که مجبور خواهند شد شعار های ما راتکرار کنند حتی اگر تعداد کمشان در بین ما شعار دیگری بدهند شنیده نمی شود و تنها نیروی صدای انفجار شعار های ماراتقویت می کند.(البته در این هفته شاید پنج در صد مردم شرکت کرده بودند و الا می بایست تا شعاع هزار متری دانشگاه کاملاً پر شده باشد طوری که جائی برای تکان خوردن مأمورین وجود نداشته باشد. مردم خود می دانند که این حرف شعار و حرفی برای تشویق و روحیه دادن نیست. امروزحتی درصد قابل توجهی از رأی دهندگان  به احمدی نژاد به صفوف مردم پیوسته اند. منظور رأی دهندگان معمولی می باشد ونه مزدوران).

ان الله لا یغیر ما بقوم حتی یغیروا بانفسهم

خداوند سرنوشت هیچ قومی را تغییر نمی دهد مگرآنکه آنقوم در خود تغییری بوجود آورند