انتخابات یا رفراندم

C'est le fait de police islamique d'Iran (1)

اگر چهره های سیاسی به اندازه کودکی که در شلوار خود می شاشد تا با جلب توجه اعتراض خویش را بیان کند درک و فهم اجتماعی داشتند سی و هشت سال واپس نمی رفتیم.

این موضوع یک واقعیت پزشکی روانشناسی و در حقیقت علمی است. کودکان زیادی هستند که هرگز شب ادراری ندارند اما در بیداری و در حالیکه فشار ادار فراوانی هم ندارند در میان جمع خانواده و در شلوار خویش می شاشند. برای یک پزشک و روانپزشک بهیچوجه تعجب برانگیز نیست؛ درحالیکه والدین کودک نگران سلامت او هستند.

کودکی که مورد بی توجهی قرار میگیرد و یا اجازه سخن گفتن و اعتراض ندارد بطور ارادی در شلوارش میشاشد تا اعتراضش را بیان کند. کاش سیاسیون ما نیز آنقدر شعور داشتند که دست کم در شلوار خویش بشاشند.

وقتی سخن از تحریم انتخابات میشود رانت خواران وچهره های سیاسی بیرون حکومت و به اصطلاح خود خوانده- اپوزیسیون- تلاش مذبوحانه ای می کنند تا شرکت خویش در انتخابات را حرکتی فعال و مفید نشان بدهند و عنوان میکنند که تحریم میدان را برای دشمن یا رقیب خالی می گذارد. حرف از مبارزه فعال می زنند.

در طول سه دهه و ده ها انتخابات همواره چنین دست آویزی داشته اند بدون اینکه یک گام به پیش رفته باشند. حتی یک برگ روزنامه بیشتر؛ نشر یک کتاب آزادتر؛ یک زندانی کمتر؛ یک حزب و سندیکا بیشتر یا آزاد تر نشده است. روزنامه ها ولو بصورت ارقام زیادتر شده باشند بیداد سانسور به خودسانسوریشان کشانده است. \س از هر انتخابات مطالبات دیکتاتوری و تمامیت خواهان بیشتر و افسارگسیخنه ترشدهاست؛ طوری که اگر شاه را بسبک سمبلیک و ادبی خدایگان می نامیدند اینها دقیقا خدایی خویش را اعلام کرده اند. این چیزی نیست که نیاز به اثبات و ارائه مدرک داشته باشد. همه می بینند و میشنوند.

کسی نیست بپرسد که مگر اعتصاب غذا مبارزه فعال نیست؟! خوب؛ اعتصاب غذا مبارزه منفی است. تحریم انتخابات نیز مبارزه منفی است. شاشیدن تو شلوار نیز مبارزه منفی است؛ اما غیر فعال نیست. بلکه خیلی هم فعال است. دست کم برای مردم عادی و سیاسیونی که شهامت و توان خطرکردن ندارند این حُسن را دارد که با ماندن در خانه در رفراندم شرکت کنند. مگر نه اینکه دهانشان را یک متر باز می کنند تا بگویند «رفراندم». خوب؛ این رفراندم. نه نیاز به مجوز وزارت کشور دارید و نه خطر باطوم و زندان.

البته فریبکارانه باز استدلال می کنند که تاکنون تحریم ها جواب نداده است. باید پرسید کدام تحریم؟ اصلاح طلبان و ملی مذهبی ها و….تاکنون کدام تحریم را اجرا و حمایت کرده اند که ازجواب ندادنش می گویند؟! آنها همواره فقط  تحریم انتخابات را تحریم کرده اند و بیشرمانه چیزی که مانع از حضور و ظهورش شده اند را به ناکارآمدی متهم می کنند.

آری؛ رفراندم دیگری در پیش روی شماست. فعالانه در آن شرکت کنید. با ماندن در خانه. بدون هزینه. یقینا کرسی هائی نمایندگی و ریاست جمهوری که تا کنون کسب کردید همگی در خدمت مطلق دیکتاتوری بوده اند و یا خنثی. بلاهت میخواهد تا بر آفتاب دلیلی جز آفتاب ارائه یا خواسته شود. مگر خاتمی و کروبی بر حکم حکومتی- بخوانید دیکتاتوری ـ تام و تمام گردن ننهادند؟! دیگر انتخاباتی پر ثمرتر از آن دوران انتظار دارید؟!  لایحه مطبوعات در کدام زباله دان مجلس افتاد؟ و کروبی شما چه شکری خورد؟

آنچه تاکنون اندک مهاری بر شتر افسار گسیخته حکومت داشته است؛ تنها و تنها همین نام «تحریم انتخابات» بوده است؛ زیرا پیش شرط تمامی انتخابات؛ پذیرش و گردن نهادن به دیکتاتور بوده است.

انتخاب و رفراندم دیگری پیش روست. به اندازه کودکی که در شلوارش می شاشد شهامت و درک اعتراضی داشته باشید. در شلوار خود بشاشید؛ نه در عقلانیت خویش.

Leave a Reply