این زبان لیز فارسی

چند سال پیش در فرانسه مشکلی داشتم که هر بار به دخالت پلیس می انجامید. مدتی پس از آن، یکروز نامه ای به وزارت کشور می نوشتم. در آن نامه به جریانات گذشته اشاره کرده بودم و اینکه پلیس چه توصیه ای کرده بود. رفتار مؤدبانه و دوستانه پلیس در من حس احترامی ایجاد کرده بود که خواستم در جمله خود به آن اشاره کنم . نوشته بودم «پلیس محترم» یا چیزی در این زمینه.

نامه ام را برای تصحیح و بازنگری به یک دوست فرانسوی دادم که پهنخانمش ایرانی است و فارسی را بهتر از فرانسوی من حرف میزند. از تمامی نامه فقط روی «پلیس محترم» خط کشید. پرسیدم برای چه؟ مفهوم نیست؟  جواب داد، نقل به کلمات : «این  خایه مالیها مال ایران است. » دقیقا همین را گفت. سپس ادامه داد: « پلیس ، پلیس، همین. آقای رئیس جمهور، آقای وزیر. تمام. آنها نیز تورا همین طور خطاب می کنند.»

بیاد زادالمعاد مجلسی افتادم و چند صفحه ای که اختصاص به نام شاه سلطان حسین  داده بود. اما تقصیر مجلسی نیست. همین روشنفکران و تحصیلکرده های فرنگ نشین ایرانی را اگر پیشوند دکتر مهندس شان را محکم ادا نکنی طوری برخورد می کنند که انگار خواهر و مادرشان محضر برده اید.  حالا خدا نکند در ایران باشید و حاجی و آیت الله اش را فراموش کرده باشید ! جز تملق چاپلوسی  هر چیز دیگری بگوئیم امنیت ملی ایران به باد فنا می رود.

در اروپا و آمریکا دکتر به کسی می گویند که پزشک باشد، آنهم در موارد خاصی پیشوند دکتر را بکار می برند وگرنه در بیمارستانها  کارکنان همدیکر را بنام کوچک صدا می کنند، حسن، علی، جرج، جک، یا هر چه هست.

راستی، آیا با این ادبیات تملق آمیز چاپلوس مآب می توانیم سیاستمان را اصلاح کنیم!؟

Leave a Reply