انتقاد از روحانی، تُفِ سربالای اصلاح طلبان

tofesarbala

برغم آنچه تاکنون رخ نموده و دستها رو شده است، اصلاح طلبان نه آنکه از آقای روحانی انتقادی نخواهند کرد، بلکه از مطالبات خویش نیز سخنی بمیان نخواهند آورد، زیرا چنین کاری، تُف سربالائی است که بصورت خودشان خواهد افتاد. آنان به این حداقل بسنده خواهند کرد که در انتخابات ریاست جمهوری جناحهای رقیب را مغلوب ساخته و رئیس جمهور خودشان را به تخت نشانیده اند. برایشان مهم نیست که این رئیس جمهور اسمی، رسماً در خدمت کدام جناح خواهد بود.

حکایت اصلاح طلبان و رئیس جمهور تسخیریشان  تکرار داستان اصولگرایان و انتخاب  احمدی نژاد و حمایت بی چون و چرا از اوست. در حالیکه احمدی نژاد کشور را آماج تاخت و تاز غارتگران قرار می داد و طی هشت سال ریاست جمهوریش خرابیهائی بدتر از جنگ هشت ساله را به کشور تحمیل کرد، اصولگرایان خود را مجبور و ملزم به پشتیبانی بی چون و چرا از او میدانستند. اصولگرایان خود را با عمل انجام شده ای روبرو کرده بودند که تمام روزنه های بازبینی و دور اندیشی را بروی خویش بستند بطوریکه هرگونه انتقاد از احمدی نژاد تف سر بالائی بود که به صورت خودشان می افتاد و آنرا موجب سرافکندگی خویش در برابر رقیب تلقی می کردند. در نتیجه، جهت رهائی از انتقاد و شماتت مخالفین، فرار رو به جلو را به هرگونه تأمل و دور اندیشی ترجیح میدادند. به همین دلیل خامنه ای هنوز هم از حمایت مطلق و روبه تزاید خویش از او دریغ نکرده است.

رویکرد پذیرش جبری  کاندیداتوری روحانی و پشتیبانی بی قید و شرط از او، مانند پذیرش وکیل تسخیری ای بوده است. چنین وکیلی خود را مدیون و متعهد موکلش نمیداند. روحانی نیز خود را مدیون و جوابگوی مردم و اصلاح طلبان نمی داند. از این گذشته، با پیشرفت زمان،  پیشرفت روزافزون روحانی در یکه تازی میدان اصلاح طلبان و خوش رقصی برای رهبرش را شاهد خواهیم بود. او همه چیز اصلاح طلبان را تسخیر خواهد کرد بدون اینکه کمترین توجهی به مطالبات حداقلی آنان داشته باشد. همانطور که تاکنون دیده ایم، او وقایع پس از انتخابات 88 را همانطور بیان  و یادآوری کرده است که از زبان جنتی و شریعتمداری و یا احمدی نژاد می شنیدیم.

اصلاح طلبان نیز امروز خود را با عمل انجام شده ای روبرو کرده اند که جز حمایت بی چون و چرا از روحانی راه دیگری ندارند. در این راستا تا جائی پیش خواهند رفت که از تمامی مواضع پیشین خویش عدول کنند، از آخرین و کمترین انتقاد از حکومت باز بایستند و صرفاً مخاطب تمامی مطالباتشان مردمی خواهند شد که به حمایت از «رئیس جمهور تسخیری» دعوت می شوند. کار «خود کرده» اصلاح طلبان را کمترین «تدبیری» نیست، مگر اینکه برایشان ذره ای صداقت و شهامت باقی مانده باشد تا از مردم پوزش بخواهند و از دنباله رَوی  رئیس جمهوری که  به نخست وزیری رهبرش  برگزیده  شده است دست بدارند.

در حالیکه هنوز در اول راه هستند،دنباله رَوی و پشتیبانی بی چون و چرا و بدون تفکر اصلاح طلبان از روحانی به جائی رسیده است که مبارزین و مخالفین دیرپای حکومت به مبلغین بی مزد و منت خامنه ای بدل شده اند و کسانی که بیش از ده سال از عمر این حکومت را در زندان و محرومیت بسر برده اند، شیپور تبلیغات «نرمش قهرمانانه» خامنه ای شده اند. کسانیکه از نزدیک شاهد قلع و قمع افسار گسیخته عمال این حکومت بوده اند و خود ناظر هزاران قتل و تجاوز و شکنجه بوده اند خود را با کسی برابر نهاده اند که او خود را با خامنه ای برابر نهاده است. این واقعیت نه اینکه به نادیده گرفتن آمر و مسبب تمام جنایات و نابسامانیهای اخیر منتهی می شود، بلکه آنان را در برابر خامنه ای برای همیشه خلع سلاح و بدهکار خواهد کرد بطوری که  برای بازپرداخت دین  و پاکسازی خطای گذشته  به دم تکان دادن نیز خواهند افتاد. آیا پذیرش بی چون و چرای مواضع گذشته و حال خامنه ای توسط روحانی به معنی زیر سئوال بردن تمامی مطالبات و مواضع گذشته و حال اصلاح طلبان نیست؟

تا پایان هشت سال ریاست  آقای روحانی، شاهد کمترین انتقاد و یا طرح مطالبات معوقه و فراموش شده اصلاح طلبان از آقای روحانی نخواهیم بود زیرا، «تفِ سر بالائی» خواهد بود که مهبطی جز صورت سیاه اصلاح طلبان نخواهد داشت. برای اجتناب از هبوط محتوم این «تف سربالا» بصورتشان، اصلاح طلبان هیچ مطالبه و انتقادی از روحانی نخواهند داشت و بر مردم فریب خورده است که راه خویش را باز بشناسند.

Leave a Reply