واصباحا

بعد از فاجعه عاشورا، کسانی که با چشم گریان می خواستند با بازماندگان حسین همدردی کنند، با این گفته زینب روبرو می شدند که :«چشمانتان همیشه گریان باد».
مردمی که با سکوت و بی خبری خود به قتل و غارت و اسارت مظلومان رضایت داده بودند، گریه و همدردیشان به چه کار می آمد؟ و انتظار چه پاسخی داشتند؟ به جز نفرین بر چشمان گریانی که در دیدار حقیقت کورند: “چشمانتان همیشه گریان باد”.
دیروز دو نفر(آرش رحمانی‌پور و محمدرضا علی‌زمانی) به شهادت رسیدند(اعدام شدند) و چشمان بسیاری گریان شد و دلهای فراوانی متأ سف. این نفرین باز ماندگان قتل عام سالهای شصت میباشد که: “ایکاش چشمانتان همیشه گریان باد” مگر آنهمه اعدام را ندید.و مگر صدها نفری که در روزهای گذشته هزاربار فجیع تر از این دونفر کشته شدند را ندیدید. مگر ندا و سهراب و دیگران را ندیدید؟ مگر له شدگان زیر چرخهای ماشین پلیس را ندیدید؟ مگرآنهمه اعدام را ندیدید که شما تازه به فکر محکومیت قاتلین افتاده اید؟
این نفرین زینب نیست. نفرین همیشه تمامی  اسرای مظلوم تاریخ است. چشمان گریان امروزتان به نفرین دلهای داغدار قتل عامهای گذشته همیشه گریان خواهد بود، اگر باز سکوت کنید و بر ضد ظلم یزید زمان به یاری مظلومان نشتابید، و چه می گویم، به یاری خودتان، که مظلومان جانشان را برای رهائی شما دادند و هر سکوت کننده ای دستش به خون آنان آلوده خواهد بود.
بدانید که امروز با پرتاب تنها یک سنگ به سوی یزیدیان، از هزار شمشیر زن مختار فردایتان بالاتر خواهید بود.

Filed under: امروز