واصباحا

از دیر باز فلاسفه و متفکران علوم انسانی و جامعه، در این فکر بوده اند که  وجه تمایز انسان با دیگر حیوانات چیست.در این راستا کوشیدند تا معنی یا تعریف جامعی از انسان ارائه کنند که بتواند شاخص تفاوت او با دیگر حیوانات باشد.

گفتند انسان حیوانی «ابزار ساز» است. بعد ها معلوم شد که بعضی حیوانات دیگر هم ابزار می سازند.

عده ای انسان را حیوان ناطق نامیدند. باز  معلومشان شد که خیلی ، یا اکثر حیوانات حرف می زنند و چه بسا زبان دقیق و پیشرفته تری را برای ارتباط با همنوعانشان داشته باشند.

کسانی هم انسان را حیوانی اجتماعی قلمداد کردند، در حالیکه که می دانیم خیلی از حیوانات و جانوران از انسان هم اجتماعی ترند.

افلاطون معتقد بود که انسان حیوانی است «سیاسی».  اینهم که خیلی از انسانها آشکارا اعلام می کنند که : ” من  سیاسی نیستم. من کاربی به سیاست ندارم”.آخوند ها نیز که انسان را غیر سیاسی و مقلد به حساب می آورند.

در قرون اخیر بعضی متفکرین، انسان را حیوان اقتصادی دانستند.اقتصاد را هم که خمینی اعلام کرد مربوط به حیوانات است.

خوب ، حالا بگوئید ببینم ، از انسانیت چه چیزی برایمان مانده؟ و اصولاً چه فرقی با حیوانات داریم؟ و اشرف مخلوقات بودنمان در چیست؟

و نهایت اینکه خداوند برای چی و چرا گفت: “فتبارک الله احسن الخالقین”؟!

Filed under: از هر دری